معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 1 2 2021 12 22 Feasibility Study of Compliance with International Conventions in Determining the Age of the Child from the Perspective of Iranian Jurisprudence and Law امکان سنجی تبعیت ازکنوانسیون‌های بین المللی در تعیین سن کودک از منظر فقه و حقوق ایران 1 18 13651 10.22034/nrr.2021.46435.1082 FA رضا الهامی استادیار، گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. ماندانا میرزائی دانشجوی دکتری، گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 2021 06 07 The age of the child is one of the most important and challenging issues that is the focus of lawyers and advocates of children's rights today. According to Article 1 of the 1989 Convention on the Rights of the Child, 18 years of age is recognized as an adult But in Islamic jurisprudence, the main criterion for proving the rulings and duties is the age of puberty, and in the case law of Iran, The age of puberty is known. The main reason for this discrepancy between domestic law and conventions is the attention to the element of maturity in Imami jurisprudence.The important question is what effect will the decrease or increase of age in determining "childhood" have on the rights and interests of the child? Also, given that The age of the child in Iranian law is a follower of Imami jurisprudence, how can it be done against it and match the mentioned age Therefore, in the present study, an attempt has been made to determine the possibility of complying with international conventions سن کودک از جمله مسائل مهم و چالش برانگیزی است که امروزه کانون توجه حقوقدانان و حامیان حقوق کودک قرار گرفته است. مطابق ماده 1 کنوانسیون حقوق کودک مصوب 1989، 18 سالگی معیار بزرگسالی شناخته شده است. اما در فقه اسلامی ملاک اصلی برای ثبوت احکام و تکالیف، سن بلوغ می‌باشد و در حقوق موضوعه ایران نیز به تبعیت از فقه اثنی عشری، سن مسؤلیت مدنی و همچنین مسؤلیت کیفری، سن بلوغ دانسته شده است. عمده دلیل این تغایر میان قوانین داخلی و کنوانسیون‌ها، التفات به عنصر بلوغ در فقه امامیه می‌باشد. مسأله حائز اهمیت این است که کاهش یا افزایش سن در تعیین «کودکی» چه آثاری را بر حقوق و تأمین مصالح کودک، بر جای خواهد گذاشت؟ همچنین، با عنایت به اینکه سن کودک در حقوق ایران متبع از فقه امامیه می‌باشد، چگونه می-توان بر خلاف آن عمل کرد و سن مذکور را منطبق بر مفاد کنوانسیون‌های بین المللی دانست؟ بدین جهت در پژوهش حاضر سعی شده است تا امکان تبعیت از کنوانسیون‌های بین المللی در تعیین سن کودک با توجه به امکان صدور احکام ثانویه و حکم حکومتی حاکم اسلامی در موارد تشخیص مصلحت، مورد بررسی قرار گیرد.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_13651_645e4f7f28e50a95da65061603e325bf.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 1 2 2021 12 22 تحلیل مقام «امامت انبیاء» در قرآن؛ رویکردشناسی و ابعادپژوهی تحلیل مقام «امامت انبیاء» در قرآن؛ رویکردشناسی و ابعادپژوهی 19 34 13568 10.22034/nrr.2021.41440.1025 FA مجید زارعی دانشجوی دکتری، گروه علوم قرآن و حدیث، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. سید محمد موسوی مقدم دانشیار، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2020 08 25 Teaching of Imamate is a subject that has been investigated and researched from various theological, jurisprudential, mystical and quranic aspects. In this regard, understanding the concept of "the Imamate of the prophets" from the perspective of the quran can be in some way that it is a basis for the teaching of Imamate particularly from the historical look. In spite of the abundant efforts of the shi'ite and sunni commentators to explain the position of the Imamate of prophet Ibrahim (AS) in verse 124 al - Baqara, we did not see a coherent and complete theory in this regard. In addition, the mucus of topics such as Imam semantics, necessaries of Imamate, Imam features and … has added on the flame of these conflicts. In regard to the importance and position of this discussion in Islamic thought, the present study has tried to present a new strategy by holistic examining the verses of the Imamate of prophets in addition to measure the opinions of the shi'ite and sunni commentators briefly in the field of "the semantics of the Imamate of the prophets" in critical-analytical method. In the light of the explanation of this challenge, آموزه «امامت»، موضوعی است که از جنبه‌های مختلف کلامی، ‌فقهی، عرفانی و قرآنی مورد کاوِش و پژوهش قرار گرفته است. در این میان، شناخت مفهوم «امامت انبیاء» از منظر قرآن کریم، می‌تواند راهگشای طریقی باشد که حاصل آن، شناختی مبنایی از آموزه امامت به‌معنی‌الاخص، از زاویه‌ای تاریخی است. به رغم کوشش فراوان مفسران فریقین در جهت تبیین مقام امامت حضرت ابراهیم(ع) در آیه 124 سوره بقره، هنوز شاهد یک نظریه منسجم و خالی از اشکال در این زمینه نمی‌باشیم. افزون بر آن، خلط مباحثی همچون معناشناسی امام، لوازم امامت، ویژگی‌های امام و... بر شعله این اختلافات دامن زده است. نظر بر اهمیت و جایگاه این مبحث در اندیشه اسلامی، پژوهش حاضر کوشیده است تا با روش تحلیلی- انتقادی ضمن سنجش اجمالی آراء مفسران فریقین در حوزه «معناشناسی امامت انبیاء»، راهکار جدیدی را با تفحّص همه‌جانبه از آیات امامت انبیاء، عرضه نماید. در سایه تبیین این چالش، دیگر ابعاد موضوع امامت قرآنی نیز که عموما در امامت اهل بیت(علیهم السلام) متبلور بوده، رخ خواهد نمود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که با محورگیری «کتاب» و «شریعت الهی» در میان سلسله انبیاء، قادر خواهیم بود تا مقام امامت انبیاء در اندیشه قرآنی را تحلیل نماییم.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_13568_1fe26a3768183866a482b7de63aa0afe.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 1 2 2021 12 22 Votes interpreters a bout Ashrāṭ al-Sā'a : analysis and comprasion of the votes آرای مفسران دربارۀ آیات اشراط‌ الساعه: تحلیل ومقایسه آراء 35 59 13617 10.22034/nrr.2021.44976.1061 FA زهرا طهماسبی دانشجوی دکتری، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده حقوق- الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران. مژگان سرشار استادیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده حقوق- الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران. سید محمد علی ایازی استادیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده حقوق- الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران. Journal Article 2021 03 12 In Qur’an, there are verses stating this matter that the first resurrection step begins with advent of resurgence signs or according to Qur’an interpretation and in consequence interpretative book(A shrāṭ alSā'aThe topic of this essay is interpretations votes in verses interpretation of Ashrāṭ al-Sā'athe analysis and comprasion of the votes.This writing reports historical trend of interpreters votes from simple interpretations of before second century of Hejri that they have contended in domain of narrative and quotable perceptions they have believed traditional، symbolic matters till codified works of temporary periods which had basis of Quran adaption with current science concerning related verses to Nafkh al-sur and Daba tul arz and Some evolutions of ceiestial spheres Then it shows that science and astronomy development and knowledge growth of interpreters in Qur’an terms in different eras is effective Interpreters have looked to Sur and Dabeh from another view with development of science،astronomy in recent centuries.they have tried to clarify the religious matters with demonstrable approach rationally and logically.and the most important findings of this research includes the comparison and accordance of the diffrent votes interpreters in prolonged centuries in encounter Nwafkh alsur and Daba tul arz and Some evolutions of ceiestial spheres interpretation.particulary در قرآن آیاتی بیانگر این مطلب هستند که مرحلۀ اول معاد با ظهور نشانه‌های رستاخیز یا به تعبیر قرآن و به تبعِ آن کتاب‌های تفسیری،«اشراط الساعة»آغاز می‌گرددموضوع این مقاله آرای مفسران دربارۀ آیات اشراط الساعه: تحلیل ومقایسه آراء است.این نوشتار روند تاریخی آراء مفسران از تفسیرهای بسیط قبل از قرن دوم هجری که در قلمرو برداشت‌های اثری و نقلی اکتفا ورزیده‌اند و مطالب سنتی و سمبلیک را باور نموده‌اند،‌تا آثار مدوّن دوران‌های معاصر که مبنای تطبیق قرآن با علم روز را داشتنددرخصوص آیات مرتبط با نفخ صور و دابة الأرض و برخی تحول های آسمان را گزارش می‌دهد. سپس نشان می‌دهد که پیشرفت علوم ونجوم و بالا رفتن آگاهی مفسران در تفسیر واژگان قرآن درزمان‌های مختلف تأثیرگذار است و سبب گردیده است که در قرون اخیر مفسران از منظر دیگری به صور و دابّة و برخی تحول‌های کرات آسمانی بنگرند و سعی نمایند به ‌‌گونه‌ای عقلانی و منطقی، مطالب دینی را با رویکردی اثباتی روشن کنندمهم‌ترین یافته‌های این پژوهش مقایسه و تطبیق آراء متفاوت مفسران با توجه به مبانی مختلف آنان در قرون متمادی در مواجهه با تعبیر نفخ صور و دابةا‌لأرض و برخی تحول‌های آسمان به ویژه در عصر حاضر است که فهمی کاملا مادی و طبیعی ارائه می‌کنند

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_13617_2ef4ceee9717beb5692dcbde92ce7c0b.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 1 2 2021 12 22 The Study of the Controversial Issue of "Like" and "Example" in the Problem of Knowledge of the Past Through Self-Knowledge with an Emphasis on one of the ”Ahadith” بررسی تعارض انگاری «مِثل» و «مَثَل» در مسأله معرفت ربّ از طریق معرفت نفس با تأکید بر حدیث من عرف نفسه و خلق آدم علی صورته 61 84 12920 10.22034/nrr.2021.12920 FA عباس عباس زاده استادیار، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. 0000-0001-9802-581X Journal Article 2021 02 19 On the one hand, God does not have the like and on the other hand, the soul of man is a mirror for the knowledge of the Lord. The question that arises is how are these two things conclusive? Does the soul have any sign of God? Is the hadith "man arafa nafsah faqad araf rabbah" is impossible or possible? What are the differences and similarities between soul and creator? In the hadith "In’allah khalaq adam ala sooratah" what is the meaning of "Adam"? What is the meaning of the "sooratah"? The present study seeks to answer these questions. In the writer's view, such hadiths are not suspensive and they are concerned with the possibility of recognizing the paste by the knowledge of the soul, and this recognition is certainly due to differences in the levels of existence, in particular, and not in the womb, and the meaning of Adam is the Adam, and the meaning of the sign is God, and the meaning of the "sooratah" is also a spiritual face. And since the soul is in the best available for the soul and it is itself, theology is in this way an intuitive cognition and a trusted presence. از یک سو خداوند، مثل و مانند ندارد و از سوی دیگر، نفس آدمی آینه‌ای برای شناخت پروردگار معرفی شده است. سئوالی که مطرح می‌شود این است که این دو امر چگونه قابل جمع‌اند؟ آیا نفس بالجمله دالّ بر ربّ است یا فی الجمله؟ آیا حدیث «من عرف نفسه، فقد عرف ربّه»، تعلیق به محال است یا ناظر به امکان؟ و در صورت امکان، این دلالت، چگونه است؟ و بین نفس و ربّ چه تفاوت‌ها و تشابه‌هایی وجود دارد؟ و در حدیث «ان الله خلق آدم علی صورته»، منظور از آدم کیست؟ و ضمیر «صورته» به کجا بر می‌گردد؟ و منظور از صورت چیست؟ مطالعه‌ی حاضر در پی پاسخ به این سئوال است. از نظر نگارنده اینگونه احادیث تعلیق به محال نبوده و ناظر به امکان شناخت ربّ توسط معرفت نفس هستند و این شناخت، قطعاً به خاطر اختلاف مراتب وجودی، فی الجمله است و نه بالجمله و منظور از آدم، بنی آدم است و ضمیر «صورته» به خدا بر می‌گردد و منظور از صورت نیز صورت معنوی و اوصافی است و از آنجایی که نفس، در دسترس‌ترین موجود برای نفس است و خودش، خودش است، خداشناسی از این طریق، یک شناخت شهودی و حضوری قابل اعتماد به حساب می‌آید.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_12920_7d845a16dd54988a231f25ee0342e3bf.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 1 2 2021 12 22 Critique of the Idea of the Historicity of Quranic Allegories with Emphasis on the Views of Allameh Tabatabai نقد و بررسی انگاره تاریخ‌مندی تمثیلاتِ قرآنی با تأکید بر آراء علامه طباطبایی 85 100 13563 10.22034/nrr.2021.45734.1074 FA زهرا منصوری دانشجوی دکتری، گروه تفسیر تطبیقی، دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، قم، ایران. رحمان عشریه استادیار، گروه تفسیر و علوم قرآن، دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، قم، ایران. Journal Article 2021 04 27 The textual context, the conditions of revelation and the initial addressee of the Holy Qur'an, on the one hand, and the assumption of immortality and universality of the Holy Qur'an, on the other hand, have raised the ground for raising doubts and important questions, especially regarding the components of the Holy Qur'an text. One of these doubts has been raised regarding the Qur'anic allegories and their historicity. According to such an attitude, Qur'anic allegories are a complete reflection of the culture of the age of revelation and have no function except for the primary audience. The present study tries to critique the theory of historiography of allegories of the Holy Quran based on the Quranic views of Allameh Tabatabai based on descriptive-analytical method in data analysis; The research findings indicate that the historiography of the Qur'an is the result of establishing a relationship between the Qur'anic introspection data on the allegories of the Qur'an and the conventional literature of the age of revelation. This section, while having a content deficit, distorts the basis of the historiography of the Qur'an. Assumed. بافت متنی، شرایط نزول و مخاطب اولیه‌ی قرآن کریم از یک‌سو و فرض جاودانگی و جهان‌شمولی قرآن کریم از سوی دیگر بستر طرح شبهات و سؤالات مهمّی را به‌خصوص ناظر به اجزای متن قرآن کریم به‌وجود آورده است. یکی از این شبهات ناظر به تمثیلات قرآنی و تاریخ‌مند بودن آن‌ها مطرح شده است. مطابق چنین نگرشی، تمثیلات قرآنی بازتاب تامّی از فرهنگ عصر نزول بوده و جز برای مخاطب اوّلیه کارایی ندارند. پژوهه‌ی حاضر با روش توصیفی تحلیلی در واکاوی داده‌ها تلاش دارد نظریه‌ی تاریخ‌مندانگاری تمثیلات قرآن کریم را مبتنی بر آراء قرآنی علامه طباطبایی به بوته‌ی نقد و نظر قرار بدهد؛ یافته‌های تحقیق حاکی از آن است که تاریخ‌مندانگاری قرآن حاصل برقراری نسبتی میان داده‌کاوی درون‌قرآنی درباره‌ی تمثیلات قرآن با ادبیّات معهود عصر نزول است. این قسمت ضمن آن‌که دارای نقصان محتوایی است، اساس تاریخ‌مندانگاری قرآن را مخدوش می‌کند، اساساً بر پایه‌ی اصل جاودانگی و جهان‌شمولی قرآن، عمومیّت تأویل‌پذیری آیات و بررسی مصادیق تمثیلات قرآن به‌لحاظ عمومیّت و اطلاق آن‌ها، نمی‌توان تمثیلات قرآنی را بازتابی تامّ از فرهنگ زمانه‌ی عصر نزول قلمداد کرد.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_13563_ac7a2c2cc1fed8fd0a8e98b30da42e92.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 1 2 2021 12 22 Criticism of Ibn Taymiyyah and Qefari's doubts about the doctrine of Taqiyya in Shia نقد شبهات ابن تیمیه و قفاری درباره آموزه‌ی تقیه در شیعه 101 114 12917 10.22034/nrr.2021.12917 FA محمد عظیمی استادیار گروه شیعه شناسی جامعه المصطفی العالمیه Journal Article 2020 03 27 Taqiyyah is one of the teachings that the Qur'anic, narrative and intellectual evidences indicate its legitimacy. Accordingly, there is no difference in principle between Muslims, but Shiites are better known for their specific historical characteristics. For this reason, the Shiite opposition has used it as an excuse to attack the Shiites. Ibn Taymiyyah Salafi and Nasser Qafari, contemporary Wahhabis, have considered Shiite adherence to this doctrine to be exaggerated. Hypocrisy, incorrect generalization, verbal taqiyyah, harm to non-consistency on incorrect Imamology are among their suspicions about Shiites in this doctrine. In the present study, these doubts were critiqued analytically based on library resources. The research findings show that, contrary to the claims of the two, the Shiites allow taqiyyah only in emergencies, on a case-by-case basis, as long as it is necessary and conditional on not harming others. The evidence for the permission of Taqiyyah indicates its generality and does not only prove Taqiyyah against the infidels. Also, the concept of taqiyyah is different from the so-called hypocrisy, and also the arguments of the two in the conversion of Shiites to taqiyyah are incorrect. تقیه یکی از آموزه‌هایی است که ادله قرآنی، روایی و عقلی بر مشروعیت آن دلالت دارند. بر این اساس اختلافی در اصل جواز آن میان مسلمانان وجود ندارد، ولی به دلیل مختصات خاص تاریخی، شیعه بیشتر به آن شهرت یافته است. به این سبب مخالفان شیعه، آن را دستاویزی برای حمله به شیعه قرار داده‌اند. ابن تیمیه سلفی و ناصر قفاری از وهابیان معاصر، تمسک شیعه به این آموزه را غالیانه دانسته-اند. منافقانه بودن، تعمیم نادرست، لسانی دانستن تقیه، اضرار به غیرو قوام آن بر امام شناسی نادرست از جمله شبهات آنان بر شیعه در این آموزه است. در جستار حاضر، این شبهات به روش توصیفی تحلیلی بر اساس منابع کتابخانه‌ای مورد نقد قرار گرفت. یافته‌های پژوهش نشان می دهد بر خلاف ادعای این دو، شیعه تقیه را تنها در شرایط اضطرار، به صورت موردی، به قدر ضرورت و مشروط به عدم اضرار به دیگران مجاز می داند. ادله جواز تقیه برعمومیت آن دلالت داشته و تنها تقیه در مقابل کفار را اثبات نمی کند. هم چنین مفهوم تقیه با نفاق مصطلح متفاوت بوده و نیز ادله این دو در روی-آوری شیعه به تقیه ناصواب می باشد.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_12917_25186e22d4eaeb3324ec3d3af0e5e64e.pdf