معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 6 2 2026 08 23 A comparative study of physical literacy from the perspective of Whitehead and the physiology of transcendental wisdom with an enrichment approach and presenting an existential-spiritual physical literacy model غنی‌سازی نظریه سواد بدنی وایتهد و ارائه الگوی وجودی- معنوی مبتنی بر تطبیق با بدن‌شناسی حکمت متعالیه 1 22 22096 10.22034/nrr.2026.71394.1591 FA فهیمه جمالی راد استادیار گروه آموزش معارف اسلامی دانشگاه فرهنگیان تهران ایران علیه رضاداد دانشیار گروه آموزش معارف اسلامی دانشگاه فرهنگیان تهران ایران جلیله صالحی کارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه فردوسی، پژوهشگر و استاد حوزه علمیه خراسان، مشهد، ایران سمانه شیخ نظامی استادیار گروه روانشناسی موسسه آموزشی خردگرایان مطهر Journal Article 2026 02 03 The aim of this research was to enrich the theoretical framework of "physical literacy" by relying on the foundations of "transcendental wisdom" and presenting an existential-spiritual model. The study method was a comparative-analytical one with a Bardi model and a qualitative approach, which was carried out through the analysis of texts from two fields. The findings showed that conventional physical literacy, despite its achievements, suffers from five fundamental gaps due to its roots in secular anthropology:Lack of transcendent teleology, reductionism in motivation and the concept of the body, and neglect of moral dimensions and deep existential integrity. In contrast, transcendental wisdom, with concepts such as substantial movement and doubt of existence, considers the body as a “level of the soul” and a “staircase of transcendence” towards divine perfection. On this basis, a combined model of “existential-spiritual body literacy” was presented.In this model, the components of self-efficacy, motivation, and physical literacy knowledge were deepened with the concepts of "responsibility for the divine trust", "intention of nearness", and "bodily knowledge of the self", respectively, and "spirituality and finality dimension" was added as the main core.The result is that this model, by creating a transition from physical education to self-education, provides a native-Islamic framework for improving the quality of physical education. هدف این پژوهش، غنی‌ سازی چار چوب نظری « سواد بدنی » با تکیه بر مبانی « حکمت متعالیه » و ارائه الگویی وجودی - معنوی بود. روش مطالعه، تطبیقی - تحلیلی با الگوی بردی و رویکرد کیفی بود که از طریق تحلیل متون دو حوزه انجام شد. یافته‌ ها نشان داد سواد بدنی متعارف، با وجود دستاوردهایش، به دلیل ریشه در انسان‌ شناسی سکولار، از پنج خلأ بنیادین رنج می‌برد: فقدان غایت ‌ شناسی متعالی، تقلیل‌ گرایی در انگیزش و مفهوم بدن، و غفلت از ابعاد اخلاقی و یکپارچگی عمیق وجودی. در مقابل، حکمت متعالیه با مفاهیمی چون حرکت جوهری و تشکیک وجود، بدن را « مرتبه‌ ای از نفس » و « پلکان تعالی » به سوی کمال الهی می‌ داند. بر این اساس، الگوی تلفیقی « سواد بدنی وجودی-معنوی » ارائه شد. در این الگو، مؤلفه‌ های خودکارآمدی، انگیزه و دانش سواد بدنی، به‌ ترتیب با مفاهیم « مسئولیت‌پذیری در قبال امانت الهی »، «نیت قرب» و «معرفت تنانه نفس» تعمیق و «بعد معنویت و غایت‌مندی» به عنوان هسته اصلی افزوده گردید. نتیجه اینکه این الگو، با ایجاد گذار از تربیت بدن به تربیت نفس، چارچوبی بومی - اسلامی برای ارتقای کیفی تربیت بدنی فراهم می‌ آورد.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_22096_c1d6d090165acc2f643d77681626cc47.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 6 2 2026 08 23 The Function of the “Simple Reality” Principle in the Process of Abstracting Multiple Attributes from the One and Simple Divine Essence: An Evaluation of the Solutions Proposed by Islamic Thinkers کارکرد قاعده «بسیط الحقیقة» در فرایند انتزاع صفات متکثر از ذات واحد و بسیط الهی، با ارزیابی راه‌حل‌های اندیشمندان اسلامی 23 42 22080 10.22034/nrr.2026.70805.1574 FA علیرضا خاقانی تبریز چهارراه حافظ کوی فرمانبردار کوچه ی حسینی پلاک۲۰ حسن پناهی آزاد دانشیار گروه مبانی نظری اسلام دانشگاه معارف اسلامی Journal Article 2026 05 06 The question of how multiple attributes are abstracted from the one and simple Divine Essence is one of the most complex issues in theology in the strict sense within Islamic philosophy. Employing an analytical method, this study first examines the solutions proposed by Avicenna, Ṣadr al-Dīn al-Shīrāzī (Mullā Ṣadrā), Imam Khomeini, and Ayatollah Subḥānī, and demonstrates that these views face difficulties and do not ultimately lead to a definitive resolution. The study then, on the basis of the principle of Simple Reality (basīṭ al-ḥaqīqa) and its corollary—namely, the presence of absolute existence as a divisional universal (wujūd lā bi-sharṭ al-maqsimī) across all levels of being while remaining free from existential constraints—arrives at a solution to the problem. The findings indicate that the manifestation of the attributes of perfection at different levels of being is due to the presence of absolute existence as a specific universal (wujūd lā bi-sharṭ al-qismī), and that the abstraction of each attribute from a particular level is grounded in the complete presence of Simple Reality at that level. While preserving the unity and simplicity of the Divine Essence, this theory explains the conceptual multiplicity of attributes on an objective basis and offers a novel approach to reconciling transcendence (tanzīh) and immanence (tashbīh) in theology in the strict sense. Moreover, the article shows that the principle of Simple Reality can function as a systematic foundation for analyzing divine attributes in contemporary philosophical and theological studies. چگونگی «انتزاع صفات متکثر از ذات واحد و بسیط الهی»، یکی از مسائل پیچیده در الاهیات بالمعنی‌الاخص از فلسفه اسلامی است. این پژوهش با روش تحلیلی، نخست، راه‌حل‌های ارائه شده از سوی بوعلی سینا، صدرالمتألهین، امام خمینی و آیت‌الله سبحانی، را بررسی کرده، نشان می‌دهد که این دیدگاه‌ها با تاملاتی مواجه بوده و به نتیجه نهایی واصل نمی‌شوند؛ سپس بر اساس قاعده «بسیط الحقیقة» و رهاورد آن، یعنی حضور «وجود لابشرط مقسمی» در همه مراتب هستی در عین رهایی آن از همه قیود هستی، به نتیجه مطلوب، یعنی حل مسئله یادشده، می‌رسد. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که تجلی صفات کمالی در مراتب گوناگون هستی، ناشی ازحضور «وجود لابشرط قسمی» است و انتزاع هر صفت از مرتبه‌ای خاص، به موجب حضور کامل «بسیط الحقیقة» در آن مرتبه می‌باشد. این نظریه ضمن حفظ وحدت و بساطت ذاتی، کثرت مفهومی صفات را بر مبنایی عینی و خارجی تبیین می‌کند و راهکاری تازه برای جمع بین دو دیدگاه تنزیه و تشبیه، در الهیات بالمعنی‌الاخص ارائه می‌کند.افزون بر این، مقاله حاضر با بازخوانی دقیق مفاهیم وجودی در حکمت متعالیه، نشان می‌دهد که قاعده «بسیط الحقیقة» ظرفیت حل‌وفصل بسیاری از تعارض‌های دیرپای الاهیاتی را داراست و می‌تواند به‌عنوان مبنایی روشمند برای تحلیل صفات الهی در مطالعات فلسفی و کلامی معاصر مورد استفاده قرار گیرد.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_22080_736a6ed16833e9db4f3b33a041af79ce.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 6 2 2026 08 23 The Function of the Narratives of Moses (peace be upon him) in the Process of Cultural Transformation of Islamic Society: From the Reform of the Pre-Islamic Mentality to the Institutionalization of a Monotheistic کارکرد قصص موسی (ع) در فرآیند تحول فرهنگی جامعه اسلامی: از اصلاح ذهنیت جاهلی تا نهادسازی تمدن توحیدی 43 62 22095 10.22034/nrr.2026.71464.1592 FA بهجت ناصری مؤسسه آموزش عالی فاطمه الزهرا (سلام الله علیها ) خوراسگان اصفهان حامد معرفت عضو گروه علمی مرکز تخصصی التمهید حوزه علمیه قم Journal Article 2026 02 08 Qur’anic narratives are not merely historical accounts; rather, they perform profound civilizational and educational functions in the process of shaping the religious culture of societies. Among these narratives, the story of Prophet Moses (peace be upon him), which is recounted with high frequency across more than thirty surahs, represents one of the Qur’an’s most prominent instruments for the gradual guidance of the nascent Islamic community. The central question of this study is how the narratives of Moses (pbuh) transformed their function from reforming the pre-Islamic (Jāhiliyyah) mentality to institutionalizing a monotheistic civilization across the Meccan and Medinan periods. Adopting a chronological (tanzīlī) interpretive approach and employing a qualitative–comparative method, this article examines Moses-related verses according to the order of revelation, while analyzing the socio-cultural contexts of Mecca and Medina. The findings demonstrate that in the Meccan surahs, the narratives of Moses played three primary roles in the cultural transformation of the early Islamic society: transformation of belief (establishing a monotheistic worldview, belief in the Hereafter, and rejection of tyrannical domination), transformation of cognition (cultivating critical consciousness and historical awareness), and transformation of skills (crisis management, social unity, and justice-oriented action). Conversely, in the Medinan surahs, these same narratives evolved into instruments of community-building and social institutionalization, emphasizing collective responsibility, confrontation with hypocrisy, and the institutionalization of justice. Accordingly, the narratives of Moses (pbuh) function as a comprehensive cultural roadmap that guides Islamic society from the reform of mentality to the establishment of a monotheistic civilization. قصص قرآن، صرفاً روایت‌های تاریخی نیستند، بلکه کارکردی تمدنی و تربیتی در فرایند شکل‌دهی فرهنگ دینی جوامع دارند. در این میان، داستان حضرت موسی(ع) که در بیش از سی سوره و با بسامد بالا بازگو شده، از برجسته‌ترین ابزارهای قرآن برای هدایت تدریجی جامعه نبوی به‌شمار می‌آید. مسئله اصلی این پژوهش آن است که قصص موسی(ع) چگونه در دو دوره مکی و مدنی، کارکرد خود را از اصلاح ذهنیت جاهلی به نهادسازی تمدن توحیدی تغییر داده است. این مقاله با رویکرد «تفسیر تنزیلی» و روش «تحلیل کیفی ـ تطبیقی»، با بررسی آیات مرتبط در ترتیب نزول و تحلیل بافت اجتماعی مکه و مدینه، به واکاوی تحول کارکرد این قصص می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد در سوره‌های مکی، قصص موسی(ع) سه نقش اصلی در تحول فرهنگی جامعه اسلامی داشته است: تحول در باور (جهان‌بینی توحیدی، معاد و نفی سلطه)، تحول در شناخت (تقویت ذهنیت انتقادی و تحلیل تاریخی) و تحول در مهارت (مدیریت بحران، وحدت و عدالت). در مقابل، در سوره‌های مدنی، همان قصص به ابزار امت‌سازی و نهادسازی اجتماعی تبدیل شده و بر اصولی چون مسئولیت‌پذیری جمعی، مقابله با نفاق و نهادینه‌سازی عدالت تأکید دارد. بدین ترتیب، قصص موسی(ع) در مسیر گذار جامعه اسلامی از اصلاح ذهنیت تا تأسیس تمدن توحیدی، نقش یک نقشه راه فرهنگی را ایفا می‌کند.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_22095_6814655dd535e928b21e4f81ea1054b2.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 6 2 2026 08 23 Applying Transcendent Wisdom to the Elucidation of the Issue of Religious Plurality کاربست حکمت متعالیه در تبیین مساله کثرت ادیان 63 82 22094 10.22034/nrr.2026.72544.1621 FA عبداله امیری دانشجوی دکترای کلام اسلامی دانشکده الهیات دانشگاه تبریز علی بابایی گروه فلسفه و کلام دانشکده الهیات دانشگاه تبریز ناصر فروهی گروه فلسفه و کلام دانشکده الهیات دانشگاه تبریز Journal Article 2026 05 20 This research explains religious plurality and proposes a local philosophical model based on Mulla Sadra’s transcendental wisdom to reduce interfaith conflicts. It critiques the Masha’i approach—rooted in the “authenticity of essence”—which leads to exclusivism or relativism. Instead, it introduces “authenticity of existence,” “substantial movement,” and “skeptical unity” as an alternative framework. Religions are not separate pluralities but longitudinal stages of a single truth, evolving through the soul’s substantial movement and humanity’s changing capacities throughout history. The human soul, as the source of revelation, receives laws suited to its stage of actualization. A three-level system (essence, attributes, actions) explains how one religious truth—the religion of self-control—manifests as diverse laws (Torah, Gospel, Quran). Islam, as the final religion, does not negate previous ones but incorporates their perfections into a comprehensive whole. By distinguishing fixed principles from variable branches, this model resolves apparent conflicts and offers a middle path between rigid exclusivism and relativistic pluralism. Legitimacy and salvation in any era depend on adherence to that era’s true law. In the present age, Islam is the most direct and complete path to salvation. Ultimately, transcendent wisdom provides a dynamic, existential foundation for constructive dialogue and a deeper understanding of unity within religious plurality. مسئله کثرت و تعددِ ادیان و تبیین نسبت میان دعاوی حقانیت آنها، یکی از مناقشه‌های مهم در فلسفه دین معاصر است. رویکردهای رایج، از انحصارگرایی که تنها یک دین را بر حق می‌داند تا پلورالیسم که به تساوی ادیان در بهره‌مندی از حقیقت حکم می‌کند، هر یک با کاستی‌های نظری مواجه‌اند. این پژوهش با هدف ارائه تبیینی نوین از کثرت ادیان، از ظرفیت‌های هستی‌شناختی حکمت متعالیه ملاصدرا بهره می‌گیرد. روش تحقیق در این مقاله، تحلیلی-توصیفی است که با تکیه بر منابع کتابخانه‌ای و با رویکردی فلسفی-کلامی، به بازخوانی و تحلیل مبانی هستی‌شناختی صدرایی در تطبیق بر مسئله کثرت شرایع می‌پردازد. یافته‌های تحقیق حاکی از آن است که گذار سه‌گانه فلسفی ملاصدرا (از اصالت ماهیت به اصالت وجودِ وحدت تشکیکی و سپس به وحدت شخصی وجود) چارچوبی نظام‌مند برای فهم مراتب‌دار و طولی کثرت ادیان فراهم می‌آورد. در این تبیین، شرایع الهی نه کثراتی متباین و گسسته، بلکه ظهورات تدریجی و تشکیکی یک حقیقت واحد نوری (دین حق) هستند که در اسلام به‌عنوان کامل‌ترین مرتبه، به کمال نهایی خود دست یافته است. این مدل، با تفکیک میان «حقیقت وجودی دین» و «صورت شریعت»، ضمن حفظ خاتمیت و جامعیت اسلام، حقانیت مراتبیِ ادیان پیشین را به‌رسمیت می‌شناسد، مفاهیم ایمان و کفر را به مراتب وجودی تبدیل می‌کند و الگویی برای گفت‌وگوی میان‌دینی بر پایه وحدت ریشه و کثرت ظهور ارائه می‌دهد. نتایج این پژوهش ظرفیت حکمت متعالیه را برای حل مناقشات بین‌الادیانی و بسط الهیات تطبیقی مبتنی بر میراث فلسفی اسلامی آشکار می‌سازد.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_22094_a69109b2583a1a53045a2d00a1d3437f.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 6 2 2026 08 23 nazarieh tatbiq amid esnayedar ba amid dar moaref dini ve karbard tarbiti an تطبیق نظریه امید اسنایدر با امید در معارف دینی و کاربرد تربیتی آن 83 102 22081 10.22034/nrr.2026.73701.1635 FA محمد رضا احمدی عضو هیات علمی گروه روانشناسی موسسه اموزشی پژوهشی امام خمینی قم ادرس قم بلوار جمهوری اسلامی موسسه امام خمینی طبقه 5 اتاق 36 فهیمه متقی فر موسسه علمی پژوهشی رکن الهدی . سطح ۴. کرمان غلامرضا متقی فر عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور تهران، سیرجان Journal Article 2026 07 24 This study was conducted with the aim of comparatively examining Snyder’s Hope Theory in positive psychology and the concept of rajā (religious hope) in Islamic teachings, as well as elucidating their educational applications, using a qualitative content analysis method. Accordingly, Snyder’s three components—goals thinking, agency thinking, and pathways thinking—were examined and compared with the components of religious hope, namely purposefulness, tawakkul (reliance on God), the use of means, and effort. The findings indicate that both perspectives share an emphasis on the necessity of purposeful orientation and the active role of human effort. However, fundamental differences exist between the two approaches regarding the “source” and “nature” of hope. Whereas hope in Snyder’s theory is primarily focused on cognitive and individual capacities, religious hope (rajāʾ) is divine in nature and is grounded in reliance on the will of God. Ultimately, this study concludes that integrating these two perspectives may contribute to the development of more comprehensive models in counseling, religious education, and crisis management. By drawing on the strengths of both scientific and spiritual domains, this integrative approach redefines hope as a bridge between rational human endeavor and reliance on the infinite power of God. This valuable synthesis offers effective educational applications for strengthening resilience and promoting mental health. این پژوهش با هدف مقایسه تطبیقی «نظریه امید» اسنایدر در روان‌شناسی مثبت‌نگر و مفهوم «رجاء» در آموزه‌های اسلامی و تبیین کاربرد تربیتی آن با روش تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. در این راستا، مؤلفه‌های سه‌گانه اسنایدر شامل تفکر هدف، تفکر عاملی و تفکر گذرگاه با مؤلفه‌های امید دینی یعنی هدفمندی، توکل، اسباب و تلاش، مورد مداقه و تطبیق قرار گرفتند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که هر دو دیدگاه در ضرورت هدفمندی و نقش فعالانه تلاش انسانی اشتراک نظر دارند؛ بااین‌حال، تفاوت‌های بنیادینی در «منبع» و «ماهیت» امید میان این دو رویکرد وجود دارد. درحالی‌که امید در نظریه اسنایدر عمدتاً بر توانمندی‌های شناختی و فردی متمرکز است، امید دینی (رجاء) ماهیتی الهی داشته و بر محور توکل به مشیت پروردگار استوار است. این پژوهش در نهایت نتیجه می‌گیرد که تلفیق این دو دیدگاه می‌تواند به ارائه مدل‌های جامع‌تری در حوزه‌های مشاوره، تربیت دینی و مدیریت بحران منجر شود. این رویکرد ترکیبی با بهره‌گیری از نقاط قوت هر دو حوزه علمی و معنوی، امید را به عنوان پلی میان تلاش خردمندانه انسان و اتکال به قدرت لایزال الهی بازتعریف می‌کند. این پیوند ارزشمند، کاربردهای تربیتی مؤثری را در مسیر تقویت تاب‌آوری و ارتقای سلامت روان ارائه می‌دهد.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_22081_b2367a23f13f791326123f3fc71f9e79.pdf

معاونت پژوهشی دانشگاه تبریز دین پژوهی و کارآمدی 2716-9812 6 2 2026 08 23 The Stylistics of the Sermons of Nahj al-Balagha and their Persuasive Function in Shaping Social Action سبک‌شناسی خطبه‌های نهج‌البلاغه و کارکرد اقناعی آن‌ها در شکل‌دهی به کنش اجتماعی 103 123 22072 10.22034/nrr.2026.73335.1631 FA ولی الله شجاعپوریان استادیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران. Journal Article 2026 07 04 Within the Islamic intellectual framework and the Arabic literary tradition, Nahj al-Balagha is not merely a showcase of eloquence and rhetoric; rather, it is an identity-forming, orienting, and agentic text. Emerged from the political and social crises of early Islam, it leverages its linguistic and rhetorical capacities for persuasion, consciousness-raising, and social mobilization to guide its audience. The primary objective of this research is to examine how the stylistic components of the sermons in Nahj al-Balagha contribute to their persuasive efficacy and, consequently, shape the social action of the audience. The research adopts a descriptive-analytical approach, employing a qualitative corpus-based methodology. Accordingly, a purposive selection of socio-political sermons—specifically sermons 3, 27, 93, 192, and 216 from the Sobhi Salih edition—was analyzed across phonological, lexical, syntactic, and rhetorical levels. Furthermore, to elucidate the mechanism of persuasion, the framework of persuasive rhetoric was applied, with an emphasis on three core components: source credibility (ethos), emotional arousal (pathos), and logical reasoning (logos). The rhetorical and literary findings reveal that through the use of parallelism, saj’ (rhymed prose), semantic oppositions, imperatives and prohibitions, vocatives, rhetorical questions, allegories, and metaphors, these sermons construct a framework that is profoundly effective not only in conveying meaning but also in generating motivation, consolidating moral legitimacy, and directing collective behavior. From this perspective, style in Nahj al-Balagha is not merely a set of superficial or lexical ornaments; it is an intrinsic part of its guidance-oriented and social function. این پژوهش با هدف واکاوی کارکرد اقناعی سبک خطبه‌های نهج‌البلاغه در شکل‌دهی به کنش اجتماعی مخاطبان انجام شده است. مسئله اصلی آن است که چگونه ویژگی‌های سبکی در لایه‌های آوایی، واژگانی، نحوی و بلاغی با سه مؤلفه‌ی منش اخلاقی (اتوس)، انگیزش عاطفی (پاتوس) و استدلال عقلانی (لوگوس) درهم‌تنیده می‌شوند و زبان خطبه‌ها را از ابزار بیان صرف به سازوکاری برای گذار از آگاهی به کنش جمعی تبدیل می‌کنند. روش پژوهش، توصیفی–تحلیلی و کیفی است. پیکره‌ی پژوهش به‌صورت هدفمند از میان خطبه‌های نهج‌البلاغه بر اساس معیار «ظرفیت کنش‌گری سیاسی–اجتماعی» انتخاب شده و شامل پنج خطبه‌ی ۳ (شقشقیه)، ۲۷، ۹۳ (قاصعه)، ۱۹۲ و ۲۱۶ بر مبنای نسخه‌ی صبحی صالح است. تحلیل در چهار لایه‌ی سبک‌شناختی (آوایی، واژگانی، نحوی، بلاغی–تصویری) انجام شده و برای هر ادعای تحلیلی، شواهد مستقیم عربی همراه با ترجمه و تبیین نسبت آن‌ها با منش اخلاقی (اتوس)، انگیزش عاطفی (پاتوس) و استدلال عقلانی (لوگوس) ارائه شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که موسیقی کلام، توازی و سجع، تقابل‌های واژگانی، ساخت‌های امری و استفهام انکاری، و شبکه‌ای از استعاره‌ها و تمثیل‌ها، نه در مقام آرایه‌های تزیینی، بلکه به‌مثابه سازوکارهایی بنیادین عمل می‌کنند که اعتماد به گوینده را تثبیت، عواطف جمعی را برمی‌انگیزند و افق استدلالی کنش اجتماعی را تعریف می‌کنند. نتیجه آن است که سبک در خطبه‌های منتخب، پیوندی ارگانیک با کنش اجتماعی دارد و نهج‌البلاغه را می‌توان متنی دانست که در آن منش اخلاقی (اتوس)، انگیزش عاطفی (پاتوس) و استدلال عقلانی (لوگوس) در قالب فرم زبانیِ دقیق، کنش‌گرانه و جامعه‌ساز طراحی شده است.

https://nrr.tabrizu.ac.ir/article_22072_840708ee1b76cc8acaabd6680e1950bf.pdf