Barsi and criticism of the interpretations of the Qur’an and its preachers

Document Type : پژوهشی

Authors

1 Assistant Professor of the Qur'an and Orientalist Department, Imam Khomeini (RA) Higher Education Complex, Al-Mustafa Al-Alamiya University

2 An applied interpretation book

Abstract

Among the tools used by the greats of Persian literature in order to spiritually arrest others is preaching; In a way, it can be said that this category has exaggerated a large part of Persian poetry and prose texts. From the oldest poets and writers to their contemporaries, they have used advice in their works and even, sometimes in a few issues, have criticized preachers. Since the main purpose of the Qur'an is guidance and preaching, Persian writers who have written in the field of Qur'anic exegesis have made sermons an important part of their interpretive teachings and have been referred to as "preaching interpretations". They turned to the advice of their readers and audiences. The phenomenon of tafsir mixed with sermons has long occurred in Persian literature with the translation of Tabari tafsir. However, one cannot ignore the Masnavi of the Molavi, who, inspired by the verses of the Qur'an, advised the audience in the form of a kind of interpretation and explanation of the Qur'an. Later scholars from the latter continued this course and, like their predecessors, achieved the creation of interpretive-literary works of Stargi; As "Mavaheb o Aliyah" of Sabzevari can be mentioned as the culmination of the preaching interpretation of the late Persian literature.

Keywords

Main Subjects

References

  1. قرآن‏کریم

    نهج‌البلاغه

    1. ابن أبی‏الحدید، عز الدین عبدالحمید بن هبة الله، 1425ق ، شرح نهج البلاغة، تقدیم و تعلیق: حسین الأعلمی، چاپ دوم، بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
    2. ابن فارس، ابوالحسین احمد بن فارس، 1404ق، معجم مقاییس اللغة، تحقیق: عبدالسلام محمد هارون، قم: مکتب الاعلام الإسلامی.
    3. ابوالفتوح رازی، حسین بن علی (الخزاعی النیشابوری)، 1408ق، روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، مصحح: محمدمهدی ناصح و محمدجعفر یاحقی، چاپ اول، مشهد: آستان قدس رضوی.
    4. بابایی، علی‏اکبر و دیگران، 1379ش، روش‏شناسی تفسیر قرآن، چاپ اول، قم: پژوهشکده حوزه و دانشگاه، تهران: سمت.
    5. پاکتچی، احمد، 1389ش، تاریخ تفسیر قرآن کریم، تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق(ع).
    6. جرجانی، علی بن محمّد، 1403ق، کتاب التعریفات، بیروت: دار الکتب العلمیّة.
    7. جوهری، اسماعیل بن حماد، 1407ق، الصحاح، بیروت: دار العلم الملایین.
    8. حافظ، محمد بن بهاءالدین محمد، 1368ش، دیوان حافظ شیرازی، تهران: نشر محمّد.
    9. حقّی بروسوی، اسماعیل بن مصطفی، 1405ق، روح البیان فی تفسیر القرآن، بیروت: دار الفکر.
    10. حکمت، علی اصغر، 1361ش، امثال قرآن، چاپ سوم، تهران: بنیاد قرآن.
    11. حلبی، علی‏اصغر، 1388ش، تأثیر قرآن و حدیث در ادبیات فارسی، چاپ ششم، تهران: اساطیر.
    12. خزائلی، محمد، 1371ش، اعلام قرآن، چاپ چهارم، تهران: امیرکبیر.
    13. دهخدا، علی‏اکبر، 1361ش، امثال و حکم، چاپ پنجم، تهران: امیرکبیر.
    14. دهخدا، علی‏اکبر، 1377ش، لغت‏نامه، چاپ دوم، تهران: دانشگاه تهران.
    15. رادا کریشنان، سروپالی و دیگران، 1367ش، تاریخ فلسفه شرق و غرب، ترجمه: خسرو جهانداری، چاپ اول، تهران: سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی.
    16. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، 1416ق، مفردات الفاظ القرآن، دمشق: دارالقلم، بیروت، الدار الشامیة.
    17. رومی، فهد بن عبدالرحمان، 1406ق، اتجاهات التفسیر فی القرن الرابع عشر، چاپ سوم، بیروت: مؤسسة الرسالة.
    18. زید طوسی، احمد بن محمّد، 1384ش، الستین‏الجامع للطایف البساتین، تهران: علمی و فرهنگی.
    19. سجستانی، ابوسلیمان محمد بن طاهر، بی‏تا، صوان الحکمة، تحقیق و تقدیم: عبدالرحمن بدوی، چاپ اول، پاریس: دار بیبلیون.
    20. سیوطی، جلال الدین عبدالرحمان بن ابی‏بکر، 1416ق، الإتقان فی علوم القرآن، تحقیق: سعید المندوب، چاپ اول، بیروت: دار الفکر.
    21. سیوطی، جلال الدین عبدالرحمان بن ابی‏بکر، 1418ق، المزهر فی علوم اللغة وأنواعها، تحقیق: فؤاد علی منصور، چاپ اول، بیروت: دار الکتب العلمیة.
    22. شاهرودی، عبدالوهاب، 1399ش، سیر تحول فهم متن، تهران: خاموش.
    23. صمصامی، محمد، 1346ش، پیشوندها و پسوندهای زبان فارسی، اصفهان: مشعل.
    24. طهرانی، آغا بزرگ، 1403ق، الذریعة إلی تصانیف الشیعة، چاپ سوم، بیروت: دار الأضواء.
    25. علوی‏مهر، حسین، 1384ش، آشنایی با تاریخ تفسیر و مفسّران، قم: مرکز جهانی علوم اسلامی.
    26. فراهی هروی، معین الدّین، 1384ش، تفسیر حدائق الحقایق، تصحیح: سید جعفر سجادی، چاپ دوم، تهران: دانشگاه تهران.
    27. فراهیدی، خلیل بن احمد، 1409ق، کتاب العین، قم: دارالهجرة.
    28. فروغی، محمدعلی، 1393ش، سیر حکمت در اروپا، چاپ نهم، تهران: زوار.
    29. قفطی، جمال الدین علی بن یوسف، 1371ش، تاریخ الحکماء، کوشش: بهین دارایی، چاپ دوم، تهران: دانشگاه تهران.
    30. کاشفی سبزواری، ملاحسین بن علی، 1317ش، مواهب علیة، تصحیح و تقدیم: محمدرضا جلالی نایینی، چاپ اول، تهران: اقبال.
    31. مجلسی، محمّدباقر، 1412ق، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمّة ‏الأطهار، تحقیق و تصحیح: لجنة من العلماء، چاپ اول، بیروت: دار إحیاء التّراث العربی-مؤسسة تاریخ العربی.
    32. محجوب، محمدجعفر، 1349ش، درباره کلیله و دمنه (تاریخچه، ترجمه‏ها و دو باب ترجمه نشده از کلیله و دمنه)، چاپ دوم، تهران: خوارزمی.
    33. مطهری، مرتضی، 1379ش، مجموعه آثار، چاپ سوم، تهران: صدرا.
    34. مولوی، جلال‏الدین محمد بلخی، 1355ش، کلیات شمس (دیوان کبیر)، تصحیح و حواشی: بدیع‏الزّمان فروزانفر، چاپ دوم، تهران: امیرکبیر.
    35. میبدی، احمد بن محمد، 1361ش، کشف الأسرار و عدة الأبرار، تهران: امیرکبیر.
    36. میبدی، رشیدالدین ابوالفضل، 1361ش، کشف الأسرار و عدة الأبرار، تصحیح: علی‏اصغر حکمت، چاپ چهارم، تهران: امیرکبیر.
    37. الهی قمشه‏ای، محی‏الدین مهدی، 1364ش، حکمت الهی عام و خاص، چاپ ششم، تهران: انتشارات اسلامی.
New Religious Researches
Volume 4, Issue 2 - Serial Number 12
October 2024
Pages 99-120

Files

Share

How to cite

Statistics