The Effectiveness of Epic Mysticism (Mystical Epic) in Nahj al-Balagha and its Role in Spiritual and Social Education

Document Type : پژوهشی

Author

PhD student at University of Tabriz

10.22034/nrr.2026.70698.1571

Abstract

Mysticism and epic are distinct literary genres that have historically produced significant works, yet they share certain elements that have led scholars to explore the concept of “epic mysticism” or “mystical epic.” Nahj al-Balagha exemplifies this synthesis, combining mystical, moral, and epic dimensions. The mysticism it presents is both epic and active, portraying God within the context of human life and the inner and outer struggles of the seeker, who attains divine closeness through responsibility, justice, and ethical cultivation.

This study investigates the effectiveness of epic mysticism in Nahj al-Balagha, aiming to reveal both its theoretical and practical aspects. Employing a descriptive-analytical methodology, the research analyzes the text’s content to identify its mystical-epic elements. Findings indicate that concepts such as the greater jihad, human dignity, and the social responsibilities of the mystic constitute the foundations of epic mysticism. Through components like active monotheistic knowledge, militant asceticism, justice, spiritual courage, and opposition to oppression, epic mysticism in Nahj al-Balagha demonstrates the potential to spiritually educate believers and serve as a model for socially engaged, civilization-building mysticism in the modern world.

By integrating inner spirituality with outward epic action, Imam Ali (AS) embodies the ideal human who brings mysticism out of isolation, making it relevant within the sphere of life and social struggle. Nahj al-Balagha, therefore, not only conveys profound mystical and ethical teachings but also presents a paradigm of active, socially responsible spirituality, offering timeless guidance for personal development and societal transformation.

Keywords

Main Subjects


قرآن کریم. ترجمه محمدمهدی فولادوند
نهج‌البلاغه. ترجمه محمد دشتی
ابراهیم‌پور نمین، محمدابراهیم و اکرمی، میر جلیل. (۱۳۹۶). حماسه عرفانی؛ از فرضیه تا واقعیت. نشریه زبان و ادب فارسی، ۷۰(۲۳۶)
ابن‌عربی، محیی‌الدین. (۱۳۷۰). فصوص‌الحکم. تهران: مولی.
جرجانی، سید شریف. (۱۳۷۷). تعریفات: فرهنگ اصطلاحات معارف اسلامی. ترجمه حسن سید عرب و سیما سادات نوربخش. تهران: فروزان.
جعفری، محمدتقی. (۱۳۹۷). شرح و تفسیر نهج‌البلاغه. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۹۲). انسان در اسلام. قم: اسراء.
جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۹۴). حماسه و عرفان. قم: اسراء.
حاجی‌صادقی، عبدالله. (۱۳۸۲–۱۳۸۳). انسان کامل در اندیشه مطهر. قبسات، ۳۰–۳۱، ۱۶۳–۱۸۶.
حرّ العاملی، محمد بن حسن. (۱۳۷۸). وسائل‌الشیعه. قم: مؤسسة آل‌البیت.
حسین‌پور، علی. (۱۳۸۱). پژوهش زبان و ادبیات فارسی. دوره جدید، شماره ۱، ۳۵.
خمینی، روح‌الله. (۱۳۷۸). شرح حدیث جنود عقل و جهل. تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره).
خمینی، روح‌الله. (۱۳۸۵). شرح حدیث جنود عقل و جهل. تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره).
رازی، نجم‌الدین محمد بن شاهاور. (۱۳۲۲ق). مرصادالعباد. تهران: بی‌نا.
رحیم‌زاده، حسین. (۱۴۰۰). عرفان و دعا در نهج‌البلاغه. قم: دارالحدیث.
رزمجو، حسین. (۱۳۸۸). قلمرو ادبیات حماسی ایران (جلد ۱). تهران: پژوهشگاه علوم انسانی.
رضایی، عبدالله. (۱۳۸۹). عرفان قرآن و نهج‌البلاغه. قم: انتشارات قم.
رهبر، علی. (۱۳۹۷). سیر و سلوک یا عرفان علوی از منظر نهج‌البلاغه. تهران: بعثت.
زرین‌کوب، عبدالحسین. (۱۴۰۳). ارزش میراث صوفیه. تهران: امیرکبیر.
سعیدزاده، فاطمه. (۱۳۹۸). بررسی غزلیات شمس از منظر حماسه عرفانی. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تبریز.
سعیدی، گل‌بابا. (۱۳۹۲). فرهنگ جامع اصطلاحات عرفانی با تکیه بر آثار ابن‌عربی. تهران: زوار.
شرف‌الدین، علامه. (بی‌تا). امام علی و عدالت اجتماعی. [بی‌جا]: [بی‌نا].
صادقی، اسماعیل و وطایی سمیرمی. (۱۳۹۴). بررسی عناصر حماسه عرفانی در منطق‌الطیر عطار. هشتمین همایش پژوهش‌های زبان و ادب فارسی.
عین‌القضات همدانی، عبدالله بن محمد. (۱۳۴۱). تمهیدات. تهران: دانشگاه تهران.
فاطمی‌نیا، عبدالله. (۱۳۷۰). فرجام عشق. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
قبادی، حسینعلی. (۱۳۸۱). حماسه عرفانی، یکی از انواع ادبی در ادبیات فارسی. پژوهش زبان و ادبیات فارسی، ۱، ۱–۲۰.
قنبری، بخشعلی. (۱۳۹۶). بررسی وضعیت احوال عرفانی در نهج‌البلاغه. پژوهش‌های نهج‌البلاغه، ۱۶(۴)، ۹–۲۹.
قونوی، صدرالدین. (۱۳۸۷). مفتاح‌الغیب. تهران: حکمت.
کبیری، زینب. (۱۳۸۸). شاخصه‌های عرفان امام علی(ع) در نهج‌البلاغه. فرهنگ پژوهش، ۱(۴)، ۱۷۹–۱Internal.
کربن، هانری. (۱۳۹۲). اسلام ایرانی. ترجمه انشاءالله رحمتی. تهران: سوفیا.
کریمی‌پور، پریسا. (۱۳۹۹). شخصیت حماسی و عرفانی قهرمان کتاب «سلام بر ابراهیم». پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تبریز.
کلاباذی، ابوبکر محمد بن ابراهیم. (۱۹۳۳م). التعرّف لمذهب التصوف. مصر: السعادة.
مصباحی، عبدالله. (۱۳۸۵). توحید از منظر عرفان؛ اهمیت توحید در میان عارفان. معارف، ۴۲.
مطهری، مرتضی. (۱۳۷۷). مجموعه آثار (سیری در نهج‌البلاغه). تهران: صدرا.
مطهری، مرتضی. (۱۳۸۳). انسان کامل. تهران: صدرا.
مطهری، مرتضی. (۱۳۸۹). سیری در نهج‌البلاغه. تهران: انتشارات صدرا.
ملاصدرا (صدرالدین شیرازی). (۱۳۸۲). الحکمه المتعالیه فی الاسفار العقلیه الاربعه. تهران: بنیاد حکمت اسلامی صدرا
مولوی، جلال‌الدین محمد. (۱۳۸۶). مثنوی معنوی. تصحیح نیکلسون. [بی‌جا]: [بی‌نا].
نصر، سید حسین. (۱۳۹۶). معرفت و امر قدسی. ترجمه ف. حاجی‌میرزایی. تهران: نشر فرزان روز.
هجویری، ابوالحسن علی. (۱۳۷۵). کشف‌المحجوب. تهران: طهوری.
یاحقی، محمدجعفر. (۱۳۷۵). فرهنگ اساطیر و اشارات داستانی در ادبیات فارسی. تهران: سروش.